Majesteit, ik pieker mij de laatse tijd suf. Elke keer weet ik het bijna, maar ik kan er net niet bij weetje. Aangezien U de weg daar beter kent dan ik, vraag ik nederig om raad. Het zit namelijk zo. Toen ik laatst onaangekondigt uw troonzaal betrad, aangezien U uw mobiel uiteraard weer op stil had staan, (irritant) zat er op de trap een jonge vrouw. Misschien zat ze daar omdat ze genoot van de zon. Of misschien omdat het nog één van de weinige momenten is dat ze daar gewoon kon zitten. Ik voelde mij die dag behoorlijk sterk, dus ik liep naar haar toe. Ze moet een jaar of achttien zijn geweest want ze keek mij aan met een blik van 'Hmm, met jou zou ik wel een toastje kaviaar willen happen.' Vergeef mij als ik er een paar jaartjes naast zit, leeftijd schatten is niet één van mijn sterkste kanten. Met alle gevolgen van dien. Maar dat wordt een andere blog! Ze kwam mij bekend voor, maar sinds ik haar ontmoet heb, laat ze mij niet meer los. Ze was bijzonder aantrekkelijk, op een welhaast koninklijke manier. Maar met een ondeugende glimlach die je het liefst ziet als je alleen met elkaar bent. Met niemand in de buurt. Ik ging naast haar zitten en stelde mij netjes voor. Zij deed hetzelfde en het ijs was gebroken. We filosofeerden wat over zaken waar ik absoluut de ballen verstand van heb. Een bank is voor mij waar we lekker lui een filmpie op kunnen kijken he!
Plotseling pakte ze mijn hand vast, en fluisterde 'kom is mee' Ze nam mij mee naar een achterkamertje. U weet wel, dat kamertje waar uw zoon regelmatig zat, toen U breedband-internet kreeg. Het was er donker en er hingen diverse posters met die actrice uit Flodder weet U wel. Ik dacht nog, 'zo zie je maar, ook een prins blijft gewoon een vent.' Toen ik vervolgens vroeg wat we hier deden, zei ze dat ik helemaal niets hoefde te doen. Ze wilde gewoon nog één keer haar zuidamerikaanse temperament in volle glorie tentoonstellen. Ik wist wel dat het gepassioneerde mensen kunnen zijn, maar zo.. Mijn God majesteit, U bent intelligent genoeg om te begrijpen wat er vervolgens gebeurde. Na afloop lag ik in haar armen. Afgemat, nat van het zweet maar met zo'n zelfde glimlach als die van haar. Maar nu mijn probleem. Na afloop heb ik haar dus beloofd om te bellen. Maar ja...nummer vergeten, haha. Lul! Helaas wilde uw andere schoondochter mij ook niet helpen na dat 'incidentje' onder uw troon. Ik zou gezworen hebben dat de formatie 's middags was! Maar u voelt hem al aankomen. Wilt U aub zo vriendelijk zijn, om haar nummer te smsen? U mag ook een privé tik geven, als dat minder werk is hoor! Bij voorbaat hartelijk dank, en mag ik U een tip geven? Wis dat berichtje daarna even, bespaard U en mij een hoop ellende.
Deo Volente, tot snel!